Toen de dageraad terug verscheen en het landschap daagde werd het al snel duidelijk dat wat zichtbaar was lang niet zo volledig was als wat de jonge Wojciech zich al die jaren had ingebeeld.
Hij was gewoon geworden de wereld te scheppen met krijten op papier, of evengoed op een stoep in Boedapest of op Praagse pleinen. Zichzelf scheppen was voor hem het hoogste goed.
En de tijd zat hem mee en de wijzers lieten hem los. Een eeuwig atelier was hem gegeven. Straten en pleinen waren slechts een eenvoudige wereldse afbakening.
Wojciech bezat dus de gave van het tijdreizen. Vanaf dit krijt in mijn handen is het nog maar half zo ver weg tot het Carboon lachte hij, alwaar hij gewoonlijk reuzenvarens, calamieten en zegelbomen verzamelde. Drie plantensoorten waarmee hij elk plein en elke straat in een mum van tijd compleet deed verwilderen en vergeten.
Krzystow Writes 