Auteur archief: Krzystow

A human body has a skin to protect itself from wild and stormy forces. This outer layer also makes a frantic effort to resist severe heat and cold.

from the inner layers comes desire; it is fuel

Feel the oxygen… We have liftoff… a very, very good burn

I’m an intersolar traveller and a stardust collector.

When moving at the speed of light for an extended period of time, the skin blacks and cracks into patterns

like rectangles in dry desert ground

or a crusty sun-dried white salt lake,

pieces of a child puzzle

…

it takes a short countdown to char completely

my body, a bucket full of dust

a dust bucket full of soul

coal buckets full of carbon

carbon fibers of my youth

dust memories to my loved ones

…

my space capsule finally exploded 95 lightyears away from you…

He was exhausted, sweaty and feeling black like a bucket full of charcoal dust.

His eyelids, lashes and irises turned obsidian

while his mouth was gold

his stumbling words are melted in the gold

His mind melts gold

Naked he lays

Bedrock naked

On the bare and pure rockstone cove

…

he is everywhere as bone and stone marrow

gold and obsidian are morse coding his words from the deep

while his skin is covered with a thousand tons of atmospheric dust

De rivier liep van waar ik stond in diepblauwe kobalten vlagen langsheen glinsterende zonbeschenen groene velden tot aan de hoogstammige bomen in de verte. Daarachter, ver buiten het zicht maar voor de Bergen van Ada lag Restitution Lake. Aanpalend aan het meer liggen uitgestrekte moerassen waar het geurt naar vochtige aarde, gewas en zwavel. De lucht was er altijd licht, het licht was blank en het had een grote aantrekkingskracht op elkeen die er passeerde. Het meer is danig diep dat men lang geleden het onderste deel een tweede naam plag te geven in de hoop het zo in kaart te kunnen brengen en het beter te begrijpen. In dit ondermeer, ook wel Meer van Amber genaamd, leefden wezens en vormen volledig verborgen voor het verstandelijk vermogen. De schepsels van het ondermeer leken op meerminnen en hadden hun vaste slaapplaats in het oosten. Deze exacte locaties kende echter niemand. Men heeft ook nooit volledig begrepen waar het meer begint en waar het eindigt, het enige wat men met zekerheid wist was dat de ijle blanke lucht een haast dwingende curiositeit opwekte bij jonge avonturiers en zelfverzekerde ontdekkingsreizigers. Want als heiige nevels verschijnen over verre achtereenliggende landschappen van valleien mag je er zeker van zijn dat er misteries en geheimen te vinden zullen zijn. Steeds vaker ontgroeide de kennisdrang van wetenschappers de gebouwen van provinciehoofdsteden, zich ontwikkelend tot een soort avontuurlijke ontdekkingszin. En zo kwam er een nieuwe groep aan bij het meer. Ze vermoedden dat er ontzettend veel organismen in deze wateren moeten zijn gehuisvest omdat er zelfs op volledig windstille dagen altijd deining was op het water. Het moest iets te maken hebben met hoe de schepsels van het benedenmeer in symbiose stonden met de fauna van het bovenmeer; er rezen vele onderzoeksvragen vanuit dit vermoeden. Ook de wetenschap vertrekt vanuit een mysterie. Aan de zuidzijde van het moeras, op ettelijke kilometers van het meer werd een basiskamp opgericht waar intussen enkele fragmenten van de weelde van Restitution Lake werden beschreven en benoemd. De opgedane kennis werd neergeschreven en dat lokte weer anderen naar het meer, velen raakten echter meteen het noorden kwijt…

Het meer dankt zijn naam aan het verhaal van een hebzuchtige veldheer die lang geleden een reiziger beroofde van zijn leven na het spelen van een partijtje backgammon op de oevers. Het was warm temidden op de dag en er verzamelden zich wolken tegen de bergflanken. Eerder die dag had het omliggende moeras hem danig uitgeput tijdens zijn tocht. Het bracht hem terug naar dat Oosterse marktplein waar hij op zijn drieëntwintigste dit spel aanging met een bij momenten in aarden muren opgaande marktkramer. Het spel met zijn ogenschijnlijk vrij eenvoudige spelregels had een mysterieuze kracht op hem want bij elke beurt leek hij meer te verliezen dan enkel de ogen van de dobbelstenen. Een geoefende backgammonspeler kan immers het lot bezweren en daar was hij niet tegen opgewassen. Sindsdien houdt dit bordspel hem volledig vast. Ook deze keer kon hij zijn tegenstander niet verslaan; was het hetzelfde bezwerende geluid van de dobbelstenen op het barstende zongedroogde hout of was het de heiige lucht die ook hier de zinnen bespeelde. Hij verloor het evenwicht ten gevolge van een hevig suizen in zijn rechter oor waarna hij stijl achterover viel in het water. Zo werd zijn overwinningsdrang meteen opgehelderd en zijn hebzucht verdween in vezels vergroeide, met uitlopers voorziene volwaardige moerasplanten. Het meer neemt wat te veel is knikten de lokale bewoners bevestigend. De man loopt nu in lompen en telt watervogels en dat is voldoende. Het meer geeft ook wat tekort is. Het is duidelijk dat de omliggende moerassen buiten categorie zijn, ze spelen met de zinnen en verstand van degene die het durft te betreden. Hoe het precies gebeurt of wat er omgaat in de mensen bij het bezoek aan het meer is moeilijk weer te geven, men spreekt van een of ander inzicht, anderen over een hamerslag of een pijnscheut in de zij, nog anderen omschrijven het als een enorme neerdalende fluwelen deken van barmhartigheid. De moerassen rond het meer waren permanent drassig en lastig om door te komen, het was er bij momenten ondraaglijk zwaar vochtig en dens en door de hoge monotone rietvegetatie was het uiterst moeilijk zich te oriënteren. Verdwaalde zielen sloegen in paniek toen de vleesetende sarracenias uit het kletsnatte veen rezen en zich laafden aan angstige lichamen terwijl boven ook de gieren kwamen aanvliegen. Het was er zo krachtig dat je zintuigen en je verstand dreigden te zinken tot de diepe aardolielagen van de ondergrond. Het waren fata morgana’s van verleiding, tafels vol rijkdom, verdovende geuren en tenslotte van kleverige tast.

Mensen op zoek naar rijkdom vond je trouwens ook in groten getale in de moerassen en valleien rond het meer.

Hier, in de brede vallei, liep ik in een onbekend maar vertrouwd aanvoelend landschap. De rivier vertrekkend uit aderen diep verscholen in tijd en plaats, legde al eeuwenlang grote afstanden af, er ontstond leven en structuur, nieuwe bodem en ruimte. Een rivier stroomopwaarts volgen is altijd het hoog potentieel tegemoet gaan maar de bedding was hier al op veel plaatsen danig breed geworden door zijn eigen ontembare overvloed. Kwam je er tussen lente en zomer dan zag je beiderzijds massief groene zeggenlanden die werden bevolkt door kraanvogels en porseleinhoenen en de lucht was verslingerd van vurige verwachtingen van doortrekkers en ontdekkingsreizigers. In het vroege najaar veranderde het landschap volledig en maakte het plaats voor zijn eigen oogst en opbrengst. Dat waren de dagen dat het meer goud kleurde.

Toen de namiddag in een lange zomerse zucht was uitgeademd kwam ik een late reizigersziel tegen, zijn naam was Omaha, genaamd naar de stam van zijn voorouders. Hij zocht de melancholische avondwinden op want ze gaven hem rust en een diep gewortelde zin om te leven. Eerder was hij al op stormachtige Noorse eilanden gaan varen en had hij in zijn jeugd de passaat winden van het Amerikaanse binnenland ontelbare keren bevlogen. Zijn ogen waren intussen zo goed getraind dat hij de wind kon zien. Als de wind waait dan beweegt de ziel, maar de wind is er in veel gedaantes. De meeste winden boven Restitution Lake gaven de ziel een krachtige wilde voortstuwing, als plankgas op het koppel van een vliegwiel. Omaha kende dit soort winden, je komt ze ook vaak tegen in de vorm van valwinden in de Foothills. 

….

to be continued…

Hier, in de brede vallei, liep ik in een onbekend maar vertrouwd aanvoelend landschap. De rivier vertrekkend uit aderen diep verscholen in tijd en plaats, legde al eeuwenlang grote afstanden af, er ontstond leven en structuur, nieuwe bodem en ruimte. Een rivier stroomopwaarts volgen is altijd het hoog potentieel tegemoet gaan maar de bedding was hier al op veel plaatsen danig breed geworden door zijn eigen ontembare overvloed. Kwam je er tussen lente en zomer dan zag je beiderzijds massief groene zeggenlanden die werden bevolkt door kraanvogels en porseleinhoenen en het vol van vurige verwachtingen van doortrekkers en ontdekkingsreizigers. In het vroege najaar veranderde het landschap volledig en maakte het plaats voor zijn eigen oogst en opbrengst. Dat waren de dagen dat het veen goud kleurde.

In who we are and where we come from is the certainty that what we are made of is the true connection to each other. We are flesh we are blood and we celebrate it with our moving body in rituals and chants.

these connections contribute significantly to our daily reality

Dance

to the tribe

Dance to the midnight sun

In northern viking settlements wild young men roll their naked bodies from the hill top down to the valley at midnight, taking new youngsters with them every year. It’s a joyful time.

When you celebrate such an event you celebrate all layers known and unkown. This is the physical spiritual confirmation.

ik begin gewoon te schrijven. Schrijven schrijven schrijven… het voelt goed…
en na een tijdloos gebeuren stonden er 827 woorden voor mij, dat zijn nog geen 3 gedrukte vellen papier. Het leek de wereld, de tijd en heel veel reizen en ontmoetingen met karakters en atmosferen.
Ik geraak dus nooooit tot een boek… Nooit. Ik denk dat ik, simpelweg gezegd, niet in staat ben om een roman te spinnen, karakters te laten spelen en evolueren, een aanzwellend verhaal te dirigeren,…
Kortverhaaltjes zijn al zo moeilijk, ik schrijf er regelmatig eentje nu, geïnspireerd op veel en ook niks. Of beter gezegd zijn het micro-verhalen, oftewel shorts (om het dan maar hedendaags te maken). Magisch-realisme, over natuur vooral.
Soms weet ik niet wat ik schrijf maar ik kick als vanzelf op wat woorden gaan vormen als ze samen geschreven worden op lijnen. Ik weet nog dat ik als kind altijd gefascineerd was doordat de bomen steeds en overal de horizon aflijnden; ver of dichtbij, het waren zij die, staande aan het einde net voor de wolken, je meer over het leven en de wereld wisten te vertellen. Hun kruinen waren klinkers en medeklinkers van zinnen op een lijn. Nu vele jaren later, uit het absolute alledaagse niks komt soms een titel leesbaar als een bomenrij aan diezelfde horizon, bv A hobo friend from Oklahoma, geen idee waar het vandaan komt of wat het als doel heeft. Ik schrijf er dan iets over. Onbeduidend, maar woorden worden fascinerende tastbare materie op dat moment.
Mijn boek zou Restitution Lake als titel kunnen krijgen, dacht ik gisteren. Een toepasselijk woordcombo om heel wat verledens te zegenen en te laten sublimeren.

Ik heb duidelijk dat wilde paard helemaal niet in de hand; die tubes verf op de mengplaat van glas lachen ondertussen bevestigend.
Schilderen en schrijven zijn naast de wil en de visioenen ook een loodzwaar ambacht. Je weet ook nooit of jij dan wel het doek of potlood beslist.
Het gaat met mij aan de haal, lacht me uit, bedwelmt en knevelt. Tot ik uitschreeuw: hey zeg kan het, ik heb jullie wel geschreven hè. Alsof hun natuur dan zou gaan bedaren om me op adem te laten komen… nee hoor… en dat paard, dat ondertussen een briesende stampende kudde geworden is, stuift terug richting de onmetelijke prairies.

De wereld is maar zo klein of zo groot als wat er in je hoofd kan bestaan. Ik heb altijd het gevoel dat ik zoveel te vertellen heb. Een mens zonder medium…

Where will you be when the light comes in?

Everything you need to know is present here.

The water is warm and clear. The rocks reveal their aged spirit. This cave is the mouth and it will express insights on your questions before you even pronounced them; even more, your words will vaporize when entering the space. You will be part of the earth’s crust and you will start to realize you were on your way to this cave for so long. Look in the mirroring water, your self-portrait in mud and overskinned layers is washed, clear, young, it exposes a fourteen year old skin.

Your face is bright now so sit up straight and breathe consciously.

Breathe

and start over

Turning the world into glass is an extraordinary aspect most people don’t know about. It is anti-matter and energy, it applies outcomes of old alchemy. It’s only visible when you are on the other side and it can set images and shapes on walls, faces, chairs and floors; reframing their edges and their being. The colour of grasslands in morning dew and our own human skin are one of the most magical things to put light through. It reveals dreams of early youth and very first love. But it will change quite often without you noticing.

I will stack our love letters on the bedrock as the pioneer vegetation. I will fix the countless days we made love in fine strips of grass reaching the sky. Big blue parts around your face as we swam naked; wherever we could we dived beneath the glittering surface…

I wish you were here

I wish you were here

The glass can stay forever in its soldered frames and so it will keep filling up our welded window. In many years it will probably be recognised by others, restored likewise into a shiny window once more.

I am an oil barrel stacked with plastic remnants of every day life, fishnets, styrofoam, softdrink bottles, sanitary pads, condoms, ropes, sardine cans, crude oil spoils, pens and biros, metal scraps, floats, hooks and baseball hats, synthetic clothes, tennis balls, battery packs, chopsticks, flowerpots, engine caps, biscuit packages, fed-ex wrappings and competitor tape, music cassettes, roofing, medicine bottles and varnish spray cans, man bags, paint cans, razor blades, Christmas decorations, barbecue brushes, cigarette butts, vapers, left shoes, right shoes, children’s toys, fever thermometers, coat hangers and broken racks, polaroids, mobiles phones, electric cables, sockets, sprockets, dildos and womanizers, compact discs, steering wheels, bougies, chains, traffic signs, false nails and eyelashes, lipsticks, deodorants, elastics, curtains, light bulbs, led strips, measuring sticks, cans filled with acids, party grills, fencings, umbrellas, belts, bungee cords, charging cables, adapters, fuses, surfboards,

sails

and a compass

take me away