Restitution Lake

De rivier liep van waar ik stond in diepblauwe kobalten vlagen langsheen glinsterende zonbeschenen groene velden tot aan de hoogstammige bomen in de verte. Daarachter, ver buiten het zicht maar voor de Bergen van Ada lag Restitution Lake. Aanpalend aan het meer liggen uitgestrekte moerassen waar het geurt naar vochtige aarde, gewas en zwavel. De lucht was er altijd licht, het licht was blank en het had een grote aantrekkingskracht op elkeen die er passeerde. Het meer is danig diep dat men lang geleden het onderste deel een tweede naam plag te geven in de hoop het zo in kaart te kunnen brengen en het beter te begrijpen. In dit ondermeer, ook wel Meer van Amber genaamd, leefden wezens en vormen volledig verborgen voor het verstandelijk vermogen. De schepsels van het ondermeer leken op meerminnen en hadden hun vaste slaapplaats in het oosten. Deze exacte locaties kende echter niemand. Men heeft ook nooit volledig begrepen waar het meer begint en waar het eindigt, het enige wat men met zekerheid wist was dat de ijle blanke lucht een haast dwingende curiositeit opwekte bij jonge avonturiers en zelfverzekerde ontdekkingsreizigers. Want als heiige nevels verschijnen over verre achtereenliggende landschappen van valleien mag je er zeker van zijn dat er misteries en geheimen te vinden zullen zijn. Steeds vaker ontgroeide de kennisdrang van wetenschappers de gebouwen van provinciehoofdsteden, zich ontwikkelend tot een soort avontuurlijke ontdekkingszin. En zo kwam er een nieuwe groep aan bij het meer. Ze vermoedden dat er ontzettend veel organismen in deze wateren moeten zijn gehuisvest omdat er zelfs op volledig windstille dagen altijd deining was op het water. Het moest iets te maken hebben met hoe de schepsels van het benedenmeer in symbiose stonden met de fauna van het bovenmeer; er rezen vele onderzoeksvragen vanuit dit vermoeden. Ook de wetenschap vertrekt vanuit een mysterie. Aan de zuidzijde van het moeras, op ettelijke kilometers van het meer werd een basiskamp opgericht waar intussen enkele fragmenten van de weelde van Restitution Lake werden beschreven en benoemd. De opgedane kennis werd neergeschreven en dat lokte weer anderen naar het meer, velen raakten echter meteen het noorden kwijt…

Het meer dankt zijn naam aan het verhaal van een hebzuchtige veldheer die lang geleden een reiziger beroofde van zijn leven na het spelen van een partijtje backgammon op de oevers. Het was warm temidden op de dag en er verzamelden zich wolken tegen de bergflanken. Eerder die dag had het omliggende moeras hem danig uitgeput tijdens zijn tocht. Het bracht hem terug naar dat Oosterse marktplein waar hij op zijn drieëntwintigste dit spel aanging met een bij momenten in aarden muren opgaande marktkramer. Het spel met zijn ogenschijnlijk vrij eenvoudige spelregels had een mysterieuze kracht op hem want bij elke beurt leek hij meer te verliezen dan enkel de ogen van de dobbelstenen. Een geoefende backgammonspeler kan immers het lot bezweren en daar was hij niet tegen opgewassen. Sindsdien houdt dit bordspel hem volledig vast. Ook deze keer kon hij zijn tegenstander niet verslaan; was het hetzelfde bezwerende geluid van de dobbelstenen op het barstende zongedroogde hout of was het de heiige lucht die ook hier de zinnen bespeelde. Hij verloor het evenwicht ten gevolge van een hevig suizen in zijn rechter oor waarna hij stijl achterover viel in het water. Zo werd zijn overwinningsdrang meteen opgehelderd en zijn hebzucht verdween in vezels vergroeide, met uitlopers voorziene volwaardige moerasplanten. Het meer neemt wat te veel is knikten de lokale bewoners bevestigend. De man loopt nu in lompen en telt watervogels en dat is voldoende. Het meer geeft ook wat tekort is. Het is duidelijk dat de omliggende moerassen buiten categorie zijn, ze spelen met de zinnen en verstand van degene die het durft te betreden. Hoe het precies gebeurt of wat er omgaat in de mensen bij het bezoek aan het meer is moeilijk weer te geven, men spreekt van een of ander inzicht, anderen over een hamerslag of een pijnscheut in de zij, nog anderen omschrijven het als een enorme neerdalende fluwelen deken van barmhartigheid. De moerassen rond het meer waren permanent drassig en lastig om door te komen, het was er bij momenten ondraaglijk zwaar vochtig en dens en door de hoge monotone rietvegetatie was het uiterst moeilijk zich te oriënteren. Verdwaalde zielen sloegen in paniek toen de vleesetende sarracenias uit het kletsnatte veen rezen en zich laafden aan angstige lichamen terwijl boven ook de gieren kwamen aanvliegen. Het was er zo krachtig dat je zintuigen en je verstand dreigden te zinken tot de diepe aardolielagen van de ondergrond. Het waren fata morgana’s van verleiding, tafels vol rijkdom, verdovende geuren en tenslotte van kleverige tast.

Mensen op zoek naar rijkdom vond je trouwens ook in groten getale in de moerassen en valleien rond het meer.

Hier, in de brede vallei, liep ik in een onbekend maar vertrouwd aanvoelend landschap. De rivier vertrekkend uit aderen diep verscholen in tijd en plaats, legde al eeuwenlang grote afstanden af, er ontstond leven en structuur, nieuwe bodem en ruimte. Een rivier stroomopwaarts volgen is altijd het hoog potentieel tegemoet gaan maar de bedding was hier al op veel plaatsen danig breed geworden door zijn eigen ontembare overvloed. Kwam je er tussen lente en zomer dan zag je beiderzijds massief groene zeggenlanden die werden bevolkt door kraanvogels en porseleinhoenen en de lucht was verslingerd van vurige verwachtingen van doortrekkers en ontdekkingsreizigers. In het vroege najaar veranderde het landschap volledig en maakte het plaats voor zijn eigen oogst en opbrengst. Dat waren de dagen dat het meer goud kleurde.

Toen de namiddag in een lange zomerse zucht was uitgeademd kwam ik een late reizigersziel tegen, zijn naam was Omaha, genaamd naar de stam van zijn voorouders. Hij zocht de melancholische avondwinden op want ze gaven hem rust en een diep gewortelde zin om te leven. Eerder was hij al op stormachtige Noorse eilanden gaan varen en had hij in zijn jeugd de passaat winden van het Amerikaanse binnenland ontelbare keren bevlogen. Zijn ogen waren intussen zo goed getraind dat hij de wind kon zien. Als de wind waait dan beweegt de ziel, maar de wind is er in veel gedaantes. De meeste winden boven Restitution Lake gaven de ziel een krachtige wilde voortstuwing, als plankgas op het koppel van een vliegwiel. Omaha kende dit soort winden, je komt ze ook vaak tegen in de vorm van valwinden in de Foothills. 

….

to be continued…