Ik dacht

ik begin gewoon te schrijven. Schrijven schrijven schrijven… het voelt goed…
en na een tijdloos gebeuren stonden er 827 woorden voor mij, dat zijn nog geen 3 gedrukte vellen papier. Het leek de wereld, de tijd en heel veel reizen en ontmoetingen met karakters en atmosferen.
Ik geraak dus nooooit tot een boek… Nooit. Ik denk dat ik, simpelweg gezegd, niet in staat ben om een roman te spinnen, karakters te laten spelen en evolueren, een aanzwellend verhaal te dirigeren,…
Kortverhaaltjes zijn al zo moeilijk, ik schrijf er regelmatig eentje nu, geïnspireerd op veel en ook niks. Of beter gezegd zijn het micro-verhalen, oftewel shorts (om het dan maar hedendaags te maken). Magisch-realisme, over natuur vooral.
Soms weet ik niet wat ik schrijf maar ik kick als vanzelf op wat woorden gaan vormen als ze samen geschreven worden op lijnen. Ik weet nog dat ik als kind altijd gefascineerd was doordat de bomen steeds en overal de horizon aflijnden; ver of dichtbij, het waren zij die, staande aan het einde net voor de wolken, je meer over het leven en de wereld wisten te vertellen. Hun kruinen waren klinkers en medeklinkers van zinnen op een lijn. Nu vele jaren later, uit het absolute alledaagse niks komt soms een titel leesbaar als een bomenrij aan diezelfde horizon, bv A hobo friend from Oklahoma, geen idee waar het vandaan komt of wat het als doel heeft. Ik schrijf er dan iets over. Onbeduidend, maar woorden worden fascinerende tastbare materie op dat moment.
Mijn boek zou Restitution Lake als titel kunnen krijgen, dacht ik gisteren. Een toepasselijk woordcombo om heel wat verledens te zegenen en te laten sublimeren.

Ik heb duidelijk dat wilde paard helemaal niet in de hand; die tubes verf op de mengplaat van glas lachen ondertussen bevestigend.
Schilderen en schrijven zijn naast de wil en de visioenen ook een loodzwaar ambacht. Je weet ook nooit of jij dan wel het doek of potlood beslist.
Het gaat met mij aan de haal, lacht me uit, bedwelmt en knevelt. Tot ik uitschreeuw: hey zeg kan het, ik heb jullie wel geschreven hè. Alsof hun natuur dan zou gaan bedaren om me op adem te laten komen… nee hoor… en dat paard, dat ondertussen een briesende stampende kudde geworden is, stuift terug richting de onmetelijke prairies.

De wereld is maar zo klein of zo groot als wat er in je hoofd kan bestaan. Ik heb altijd het gevoel dat ik zoveel te vertellen heb. Een mens zonder medium…